Czego szukamy kiedy stoimy w miejscu?

 

Któregoś dnia zrozumiesz, że szukasz tego, co już posiadasz.

Anthony de Mello

Myślę, że taka wiedza jest oznaką prawdziwej starości,  tej pełnej spokoju, który czasem widać w wypłakanym błękicie jej oczu.

Młodość ciągle czegoś poszukuje. Chce sięgać dalej – poza horyzont, który jest jej dany. Ale poszukiwanie to stan wiecznej niepewności, czasem wzburzonej, a czasem niemej, jak morze:

 

Człowieku wolny! Zawsze kochać będziesz morze.

Morze jest twym zwierciadłem. Ujrzysz w nim twą duszę,

W nieskończonych fal piennych mgle i zawierusze,

A myśl twa niemniej gorzkiej ma głębi bezdroże.

 

Lubisz grążyć się w własnych obrazów odbicia:

Pieszczą je twoje oczy, ramiona — a serce

Zapomina o własnej żywota rozterce,

Słuchając jego skargi, zawodzeń i wycia.

 

Równie dumni i mroczni jesteście oboje:

Człowieku, nikt nie zbadał dna twego tajnicy!

Morze, nikt nie zna bogactw twych skrytej skarbnicy!

Tak zawistnie strzeżecie tajemnice swoje.

(…)

Charles Baudelaire Człowiek i morze

 

I wieczność była dawniej trwalsza.

Stanisław Jerzy Lec

Nasze czasy, pełne chaosu informacyjnego i powszechnego niezdecydowania niemal całkowicie wyparły oczywistą kiedyś przypadłość, nazywaną melancholią. Ale czasem nawet nam – wytworom współczesności trudno przed nią uciec, a może to po prostu wiosna… i zmiany jakie ze sobą niesie?

Zobacz też:

Czego szuka sztuka? czyli czym grozi geniusz

 

Jedna odpowiedź do “Czego szukamy kiedy stoimy w miejscu?”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *