Słabość jest siłą człowieka

 

Nie bójcie się słabości człowieka ani jego wielkości! Człowiek zawsze jest wielki, także w słabości.

Jan Paweł II

Wielkość człowieka polega na jego postanowieniu, by być silniejszym niż warunki czasu i życia.

Albert Camus

Mam wrażenie, że im człowiek bardziej demonstruje swoją siłę, tym mniej ma jej wewnętrznie. Już nieraz spotkałam ludzi ciągle dopatrujących się słabości u innych, aby podkreślić swoją siłę lub obwieszonych drutami kolczastymi i kilogramami ćwieków, żeby wyglądać na groźnych, a którzy w rzeczywistości bali się własnego cienia. 

Potrzeba prawdziwej siły, żeby przyznać się do słabości. I często te najbardziej niepozorne osoby potrafią najgodniej przetrwać życiowe burze.

A jakiej siły potrzeba, żeby się ze słabością pogodzić?

Ten temat porusza wiele książek i filmów. Jeden z głośniejszych w ostatnich latach to Motyl i skafander (również film z 2007 roku). Historia człowieka uwięzionego we własnym ciele. Człowieka, który myślał, że ma wszystko, po czym wszystko stracił i zrozumiał jak niewiele miał. Czy raczej człowieka, który miał wszystko, ale tego nie cenił.

Podobną, ale znacznie bardziej optymistyczną jest historia opowiedziana w filmie  Ja w środku tańczę z 2004 roku . Główny bohater korzysta z życia wbrew wszelkim okolicznościom. Wykorzystuje każdą chwilę, wiedząc jak niewiele ich pozostało.

Okazuje się, że właśnie wielkiej siły potrzeba, żeby docenić teraźniejszość i nie porównywać jej do jakiejś odległej, starannie zaplanowanej przyszłości. Ciągłe myślenie co nam się należy, a czego jeszcze nie mamy, zabija zdolność dostrzegania tego, co rzeczywiste – dostępne na wyciągniecie ręki (to jest o ile nie obudzimy się za późno i mamy jeszcze w rękach pełną władzę, żeby po tą rzeczywistość sięgać). Kiedy z życia wycofuje się ciało pozostaje tylko dusza, która zagarnia kolejne obszary świata, aż pozostanie sama. Tylko ona stanowi o sile człowieka.

Jak to się ciało twarde

tak w piasek albo glinę

zamienia w moich dłoniach,

pragnienie każde — w winę.

 

Jak to się — kiedy dotknę —

kwiat przeobraża w ciemność,

(…)

Oto słyszę, jak w popiół

przemieniam się i kruszę.

I coraz mniejszy ciałem,

wierzę we własną duszę.

O mój ty smutku cichy K. K. Baczyński

Zobacz też:

Tylko tlenu i nadziei do życia potrzeba

 

 

 

Jedna odpowiedź do “Słabość jest siłą człowieka”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *